با سلام و عرض ادب و احترام خدمت دوستان وبلاگی

  از شما دوستان وبلاگی وکسانیکه لطف می کنید وقت می گذارید وازوبلاگ

ما دیدن می کنید خواهش می کنم هرانتقاد یا پیشنهاد نسبت به نوشته ها

( داستانهای کوتاه -  جملات  قصار  - دل نوشته ها و گاها شعر ها)

و همچنین قالب وبلاگ یا رنگ و فونت نوشته ها دارید جهت

 بهتر شدن وبلاگ به مااعلام بکنید که با جان ودل

پذیراییم.امیدواریم  نوشته های ما مخصوصا 

 داستانهای کوتاه که هدفی جز یکسری

آموزش های  دینی –  اخلاقی –

اجتماعی و ......  ندارند

  مورد  توجه همه 

 دوستان قرار

 بگیرد .

 با تشکراز همه دوستان .....

    راد   

بعضی از کتاب‌ها برای ِ ما قصه می‌گویند تا بخوابیم.
و بعضی قصه می‌گویند تا بیدار شویم،
بعضی از کتاب‌ها تنبل هستند.
بعضی از کتاب‌ها تقلب می‌کنند،
بعضی از کتاب‌ها دزدی می‌کنند!
بعضی از کتاب‌ها به پدر-و-مادر ِ خود احترام می‌گذارند.
و بعضی حتی اسمی هم از پدر-و-مادر ِ خود نمی‌برند.
بعضی از کتاب‌ها هرچه دارند، از دیگران گرفته اند.
بعضی از کتاب‌ها هرچه دارند به دیگران می‌بخشند.
و بعضی از کتاب‌ها فقیر اند و بعضی گدایی می‌کنند.
بعضی از کتاب‌ها پرحرف اند، ولی حرف برای ِ گفتن ندارند،
و بعضی ساکت و آرام اند ولی یک عالم حرفِ گفتنی در دل دارند.
بعضی از کتاب‌ها بیمار اند،
بعضی از کتاب‌ها تب دارند و هذیان می‌گویند.
بعضی از کتاب‌ها، کودکانه و لوس حرف می‌زنند.
و بعضی از کتاب‌ها فقط غر می‌زنند و نصیحت می‌کنند.
بعضی از کتاب‌ها پیش از تولد می‌میرند.
و بعضی تا ابد زنده هستند .

و بعضی از آدم‌ها را باید نخوانده دور انداخت.

توی جاده ای که انتهاش معلوم نیست، پیاده یا

 سواره بودنت فرقی نمی کنه

اما اگه همراهی داشته باشی که تنهات نذاره ،

بی انتها بودن جاده برات آرزو میشه ...

کاشکی میشد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

چقدر مث بچگی هام لالایی هاتو دوست دارم

سادگی ها تو دوست دارم ، خستگی ها تو دوست دارم

چادر نماز زیر لب خدا خدا تو دوست دارم

کاشکی رو تاقچه ی دلت آینه و شمعدون میشدم

تو دشت ابری چشات یه قطره بارون میشدم

کاشکی میشد یه دشت گل برات لالایی بخونم

یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم

بخواب که میخوام تو چشات ستاره هامو بشمارم

پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم

دنیا اگه خوب ... اگه بد ، با تو برام دیدنیه

باغ گلای اطلسی ، با تو برام چیدنیه

مـــــــــــــــادر ...

کاشکی میشد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

لالایی ها تو دوست دارم ، بغض صداتو دوست دارم

مـــــــــــــــادر ...

لالایی ...

لالایی ...

روز مادر برتمامی مادران عزیز مبارک باد

كودكي كه آماده تولد بود، نزد خدا رفت و پرسيد :

مي گويند فردا شما مرا به زمين ميفرستيد، اما من

به اين كوچكي و بدون هيچ كمكي چگونه مي توانم

براي زندگي به آنجا بروم؟

خداوند پاسخ داد: از ميان تعداد بسيار فرشتگان، من

يكي را براي تو در نظر گرفته ام. او در انتظار توست و از

تونگهداري خواهد كرد.

روزی،گوساله ای باید از جنگل بکری می گذشت تا به چراگاهش برسد.

گوساله ی بی فکری بود و راه پر پیچ و خم و پر فراز و نشیبی برای خود باز کرد.

روز بعد،سگی که از آن جا می گذشت،از همان راه استفاده کرد و از

جنگل گذشت.مدتی بعد،گوساله راهنمای گله،آن راه را باز دید و گله اش

را وادار کرد از آن جا عبور کنند.

مدتی بعد،انسان ها هم از همین راه استفاده کردند:

می آمدند و می رفتند،به راست و چپ می پیچیدند،بالا می رفتند

 و پایین می آمدند،شکوه می کردند و آزار می دیدند و حق هم داشتند.اما

 هیچ کس سعی نکرد راه جدید باز کند.

مدتی بعد،آن کوه راه،خیابانی شد.حیوانات بیچاره زیر بارهای سنگین،

از پا می افتادند و مجبور بودند راهی که می توانستند در سی دقیقه

 طی کنند،سه ساعته بروند،مجبور بودند که همان راهی

را بپیمایند که گوساله ای گشوده بود.

سال ها گذشت و آن خیابان،جاده ی اصلی یک روستا شد،و بعد شد

خیابان اصلی یک شهر.همه از مسیر این خیابان شکایت داشتند،مسیر بسیار بدی بود.

در همین حال،جنگل پیر و خردمند می خندید و می دید که انسان ها

دوست دارند مانند کوران،راهی را که قبلا باز شده،طی کنند،و هرگز

از خود نپرسند که آیا راه بهتری وجود دارد یا نه؟

پائولو کوئیلو :

زندگی پر بود از فریاد من

فریدون مشیری

باور داشته باش که به محض پرسش جواب را خواهی یافت.

تو از چگونگی دریافت جواب سر در نمی آوری اما آن را می گیری

 و جواب دریافتی برایت جواب عالی خواهد بود چون

تو آن را از درونت طلب کرده ای.

راندا برن(راز)

دیروز میگفتم : مشقهایم را خط بزن …

مرا مزن روی تخته خط بکش … گوشم را مکش مهر

را در دلم جاری بکن … جریمه مکن هر

چه تکلیف میخواهی بگیر … امتحان سخت مگیر

اما کنون .. مرا بزن … گوشم را بکش ..

جریمه بکن .. امتحان سخت بگیر

مرا یک لحظه به دوران خوب مدرسه باز گردان . . .

سپاس بر تویی که نوایت غنچه های سبز زندگی می آفریند

 و اینک تویی با اندیشه های حیات بخش و تجربه ای گرانبها که

سر چشمه ی آن لطف ازلی است تو ای معلم ، به من آموختی

که زندگی دری گران است که ارزان نفروشم و حال پرواز دلمان را در

آسمان صداقت به نظاره ایستادیم و بسویت آمدیم که بگوییم ای

هستی بخش رویاها . شاید این عمر گذران بگذرد و گلستان روزی

رنگ فنا گیرد،ولی آنچه می ماند نسلهایی است که از تو بار گرفته اند

و همیشه سبز خواهند